KOLEKCJA KOSTIUMÓW
Wewnątrz Kolekcji Greckich Kostiumów Teatru Dora Stratou
Dekady pracy terenowej, wioska po wiosce, złożyły się na tę kolekcję — 98 typów strojów kobiecych i 44 męskich, co czyni ją jednym z największych archiwów greckiego stroju ludowego na świecie.
Zobacz bilety na Dorę Stratou na GetYourGuide ↗Jedna kobieta, trzy dekady i kraj pełen wiosek
Kolekcja stojąca za występami Dory Stratou nie powstała jako magazyn rekwizytów scenicznych – zaczęła się od pracy terenowej. Folklorystka Dora Stratou spędziła około trzydziestu lat, podróżując po wsiach w całej Grecji, wykupując autentyczne, zabytkowe stroje bezpośrednio od rodzin i społeczności, które je uszyły i nosiły – często były to ubrania już stuletnie, gdy je odnajdywała. Ten proces, powtarzany wieś po wsi i region po regionie, odróżnia powstałe archiwum od działu kostiumów stworzonego jedynie po to, by „wyglądać grecko”: każdy element ma udokumentowane pochodzenie z konkretnego miejsca i tradycji.
Skala: około 2 000 kostiumów i tysiące kolejnych elementów.
Liczby dają poczucie skali tego przedsięwzięcia. Kolekcja liczy około 2 000 kompletnych strojów ludowych, obejmujących 98 odrębnych stylów kobiecych i 44 męskich, zwykle z kilkoma egzemplarzami każdego z nich, aby wielu tancerzy mogło jednocześnie nosić ten sam regionalny strój. Wokół nich znajduje się szersze archiwum powiązanych przedmiotów – ludowej biżuterii, ręcznie robionego obuwia, chust i innych dodatków – co podnosi łączną liczbę skatalogowanych obiektów do tysięcy. Jest to opisywane jako jedna z największych kolekcji tego typu w Grecji, stworzona przede wszystkim z myślą o wiernym odtworzeniu występów, a nie tylko o ekspozycji muzealnej.
Co oznacza tutaj „autentyczne”
Autentyczność w tym kontekście to konkretne, weryfikowalne twierdzenie, a nie słowo marketingowe. To ręcznie wykonane stroje, uszyte przez wiejskich rzemieślników z użyciem tradycyjnych technik i materiałów, pozyskane jako oryginalne egzemplarze, a nie zamówione kopie. To istotne, ponieważ strój ludowy niesie realną informację – haft, nakrycie głowy, tkanina i krój regionalnego ubioru odzwierciedlają historię regionu, klimat i podziały statusowe równie wyraźnie, jak jego tańce. Kolekcja strojów zbudowana na oryginałach, a nie na przybliżeniach zaprojektowanych tak, by dobrze wyglądać na scenie, zachowuje tę informację, zamiast wygładzać ją dla wygody.
Regionalne akcenty, wszyte w całość
Żaden region nie ubiera tancerza w ten sam sposób. Regiony górskie skłaniają się ku cięższej wełnie oraz ciemniejszym, bardziej strukturalnym sylwetkom, dopasowanym do chłodniejszego klimatu i surowszego terenu; strój wyspiarski jest zazwyczaj lżejszy, z odmiennymi konwencjami nakryć głowy i jaśniejszymi wzorami haftów, odzwierciedlającymi cieplejszą pogodę i inne tradycje tkackie. Strój pontyjski i ten inspirowany Azją Mniejszą niesie ze sobą znów inne, wyraźne wyznaczniki, ukształtowane przez odmienne środowisko kulturowe przed wymianą ludności w 1923 roku. Obserwowanie programu obejmującego kilka regionów to obserwowanie, jak strój zmienia się równie celowo, co taniec i muzyka — to wizualna warstwa niosąca tyle samo informacji, co sama choreografia.
Z magazynu na scenę
Kolekcja tej wielkości ma sens tylko wtedy, gdy jest naprawdę używana. Tancerze ćwiczący i występujący w regionalnym repertuarze ubierani są z tego archiwum, a nie w stylizowane, ogólne „greckie stroje" zamiast wiernych odwzorowań — dlatego też świadomy widz, czy też grecki gość rozpoznający strój własnego regionu, potrafi bezbłędnie wskazać, z której części kraju pochodzi dany taniec, wystarczy, że spojrzy na ubiór. Dzięki temu kolekcja kostiumów przestaje być statycznym archiwum, a staje się żywą, widoczną częścią każdego pojedynczego występu.